donderdag 17 juli 2014

Onze geheime food tip

Gebakken dorade met aubergine, paprika, radijs en sambal
Zelden deelden we met zoveel tegenzin een culinair adresje op deze blog. Maar omdat jullie het zijn, volgt hier onze lekkerste en meest exclusieve ontdekking van de voorbije maanden: OAK. (Nog) geen restaurant, maar wel eten in de keuken van een getalenteerde kok en in goed gezelschap. Marcelo Ballard heet dat keukentalent, en hij werkt op dit moment nog in de keuken van Sergio’s Pure C. Tot in oktober, want dan wordt OAK een echt restaurant in de Gentse Hoogstraat. Als we mogen afgaan op wat we afgelopen vrijdag proefden, wordt dat een nieuw superdeluxe topadresje.
Een korte samenvatting van wat we zoal op ons bord kregen (de geuren en smaken moet je er maar bij fantaseren): komkommergazpacho met tomaat en oesters, gebakken dorade met aubergine, paprika, radijs en sambal, dry aged striploin met polenta, maïs, groene ui, champignons en citroen, avocado met witte chocolade en sorbet van passievrucht en limoenblaadjes, en een chocoladeparfait met kahlua, yuzu-gel en bergamot-sorbet.


Komkommergazpacho, tomaat, oesters 

Dry aged striploin, polenta, maïs, groene ui, champignons, citroen
Bij het aperitief – er is onder andere keuze uit 5 soorten gin-tonic, met alles erop en eraan – kregen we nog een drietal heerlijke hapjes, en bij de koffie (of thee, naar keuze) hoorden natuurlijk versnaperingen. Moeilijk te zeggen welk gerecht het lekkerst was, want ze waren allemaal even verfijnd en smaakvol en werden prachtig gepresenteerd. Zelfs de desserts konden ons zeer bekoren (en dat wil wat zeggen tegenwoordig: bij ons laatste bezoek aan Publiek kregen we zuring. ZURING. Waarschijnlijk is het hip om desserts te maken met vergeten groenten, maar geef ons dan toch maar the real thing. Zoet, en zuur, maar met een goeie balans, en geen zurige drek zonder meer, als het even kan.)
O ja, en de prijs voor dat exclusieve diner? 45 euro voor het eten (wat en hoeveel je drinkt, bepaal je zelf), 4 euro extra als je koffie en extra lekkers erbij neemt. En dat is het meer dan waard.

OAK
Hoogstraat 167/001
reservatie@oakgent.be of 09 353 90 50
(voorlopig enkel private dining)

donderdag 10 juli 2014

Van rundscarpaccio naar chocomousse


Toen wij een uitnodiging kregen voor de opening van rooftop bar en resto Gaston op 1 juli, moesten we geen twee keer nadenken …  De pop-up plek duikt steevast op in lijstjes van de mooiste terrasjes in Gent. We wilden het dus weleens met eigen ogen zien. En ja, het terras kon ons bekoren: op het dak van de Galvestonfabriek aan de Wiedauwkaai kijk je uit over de stad en omgeving. Maar er is meer: er is ook een soort verwilderd grasveldje en dat zorgt voor een groen accent en wat rust, middenin – of eerder bovenop – de stad. De twee petanquebanen naast het terras maken de vakantiesfeer compleet.




En dan het eten … Dat wordt verzorgd door Coeur d’Artichaut catering. Bij de opening proefden wij er enkele kleine hapjes, zoals een heel lekkere rundscarpaccio en een huisgemaakt garnaalkroketje dat naar onze zin best wat meer garnaaltjes mocht bevatten. De mini-hamburgertjes misten we helaas, ondanks subtiele pogingen om de ober te lokken. Ook het hoofdgerecht ging aan onze neus voorbij. Wij probeerden toen wellicht net om een lekkere gin tonic (afgewerkt met basilicum en aardbei) te scoren aan de bar. Het ijs was net op en we moesten dus wat geduld hebben. De reusachtige cocktail was het wachten wel waard – en kwam ook hard aan op onze nuchtere maag ;).  




En toen kwamen de desserthapjes er al: wij proefden de chocomousse. Lekker, al hadden wij toen eigenlijk nog zin in iets hartigs. Later op de avond vielen we nog aan op de minipuntzakjes met frieten.

Om écht iets over het eten te kunnen vertellen, moeten we dus nog eens teruggaan – en dat vinden we niet erg J – want op de opening ging het voor ons van rundscarpaccio naar chocomousse. Beiden wel zeer oké. We’ll be back.

Meer info: www.gaston-gent.be (open in juli & aug, di tem za)

donderdag 26 juni 2014

Louisa dress voor Kato

Er was een tijd dat ik Kato kon aantrekken wat ik wilde ... maar helaas, die is dus voorbij. Ik maakte voor haar een jurkje met het Louisa dress pattern van Compagnie M, maar mevrouwtje (van drie jaar oud, dat belooft:)!) vindt het niet mooi. Zelf vind ik het echt geslaagd: toppatroon met duidelijke uitleg, leuk stofje & fluo paspel van Veritas, ... Oordeel vooral zelf, dit is het resultaat:



Hopelijk vindt kleine Lora het binnen enkele jaartjes wél mooi. En volgende keer kies ik dus voor een roze stof met prinsessen op ofzo, of voor iets knalgeel. Succes verzekerd dan ;)!

zondag 22 juni 2014

Pittige risotto voor bloemkoolhaters


Bloemkool, ik ben er niet zot van. Rauw gaat het nog, maar gekookte bloemkool doet mijn honger  meestal spontaan verdwijnen. Heeft iets te maken met die weeë geur, vermoed ik. En met het trauma dat de eeuwige bechamelsauzen uit mijn kindertijd hebben achtergelaten. Tot ik het recept voor bloemkoolrisotto van Jamie Oliver ontdekte: pittig, smaakvol en smeuïg. Daar krijg ik dus wel honger van. Ondertussen is het gerecht een klassieker geworden hier in huis. Zit er een bloemkool in ons wekelijkse groentepakket, dan wordt die verwerkt in Jamie’s bloemkoolrisotto.

Dit heb je nodig (voor 4 personen):
- 1 bloemkool
- 1 blikje ansjovis
- 2 gedroogde Spaanse pepertjes
- twee sneetjes oud brood
- 400 g risotto
- boter
- olijfolie
- ui
- knoflook
- witte wijn (of vermouth)
- groentebouillon (ongeveer 1 liter)
- 100 g parmezaan
- zwarte peper van de molen
- gehakte peterselie (die heb ik niet altijd in huis en laat ik bijgevolg vaak weg, maar maakt het gerecht extra fris en smaakvol)

Zo maak je het:
Maal het brood en de pepertjes fijn in de keukenmachine (ik doe het met mijn mini-hakmolentje). Bak de ansjovis in een pan met wat olijfolie (ze mogen uit elkaar vallen, dat is zelfs de bedoeling) en voeg er het gemalen brood met de pepertjes aan toe. Zo krijg je pittige en knapperige pangrattato.


Was de bloemkool en snij in roosjes. Breng de bouillon aan de kook en laat de bloemkoolroosjes erin garen.
Maak ondertussen je basisrisotto. Ik gebruik meestal look en uien, Jamie doet er ook selder bij, geloof ik. Die stoof je aan in boter met een scheut olijfolie, vervolgens doe je de risotto erbij, en zodra die doorzichtig wordt, mag de wijn of vermouth erbij (ca. 1 à 2 wijnglazen). Zodra die is ingekookt, begin je er de bouillon bij te scheppen. Ongeveer halverwege de gaartijd van de risotto (die hangt af van het merk en het type), schep je ook de bloemkoolroosjes er geleidelijk bij. Zodra hij gaar is, haal je de risotto van het vuur en schep je er de Parmezaanse kaas onder, en eventueel een extra klontje boter voor de smaak. Roer - als je die in huis hebt - ook de gehakte peterselie eronder, en dien op met de pangrattato.

zaterdag 31 mei 2014

De Superette is open


De Superette, de bakkerij van Kobe Desramaults, is open sinds gisteren. Wij gingen er al eens proeven van een bescheiden ontbijt: een cappuccino met een croissant, een granola met yoghurt en frambozen, en een warme chocomelk (met witte chocolade), en proefden vandaag thuis het zuurdesem-stokbrood.





Lekker! (Al had die croissant denk ik net iets te lang in de houtoven gezeten … maar hij krijgt zeker een herkansing.) Vanmorgen zat het er al afgeladen vol en was alles zo goed als uitverkocht, dus als je van Kobes toast met varkensrillette, het stevige spiegelei-ontbijt met spinazie, zijn ambachtelijke brood of de (koffie)koeken wil proeven, moet je wel vroeg opstaan … of wachten tot 's avonds om te proeven van de pizza's die in dezelfde houtovens worden gebakken. Die gaan wij héél binnenkort eens uittesten.


De Superette is open van woensdag tot zondag, van 8u tot 22u30.

maandag 26 mei 2014

De smaak van échte krieken



Handmade is hip, maar soms is het ook gewoon lekker. Zo proefde ik vorig jaar voor het eerst de ‘kriek- en rode besconfituur’ van Wildiers: een bedrijfje uit Haacht dat zijn confituren en konfijten nog op een ambachtelijke manier maakt in koperen ketels. Daar doen ze maximum 3 kg fruit per keer in, zodat het minder lang moet koken.
En of je dat verschil proeft. Het was láng geleden - ik denk sinds de tijd dat mijn oma confituur maakte van krieken uit den hof – dat ik nog eens echte krieken proefde in een potje confituur. Eigenlijk vind ik de confituur van Wildiers zelfs nog een tikje lekkerder, want hij smaakt een pak minder zoet. Dat geldt trouwens ook voor de andere variaties die ik proefde (woudvruchten, rode bessen, en aardbei/rabarber). Een aanrader als je net als ik geen fan bent van de overdreven zoete, industrieel bereide confituren uit de supermarkt.

De confituren van Wildiers zijn in Gent onder meer verkrijgbaar bij Noten- en Fruitboetiek De Kouter.

donderdag 15 mei 2014

Rucolapesto

Het was hier een paar maanden stil: onze kersverse dochter, Lora, was meer dan de handen vol ;-). Nu valt alles weer een beetje in de plooi en hoop ik opnieuw wat meer te kunnen bloggen. 

Het moestuinseizoen is op gang aan het komen en ik geniet ervan om te zien hoe uit de zaadjes stilaan worteltjes, spinazie en tomaatjes ontspruiten in onze kleine vierkantemetermoestuin. Nog niks oogstrijp helaas ... Gelukkig heb ik een lieve papa met groene vingers die al een en ander in de aanbieding heeft. Zo kreeg ik afgelopen weekend een hoop rucola. Te veel om als slaatje op te gebruiken, en daarom ging ik op zoek naar andere rucolarecepten. Zo stuitte ik op de rucolapesto van Jeroen Meus: een aanrader! 

Ik paste het recept een beetje aan omdat we niet alle ingrediënten in huis hadden & maakte er een lekkere pasta pesto mee, en wel zo:


- Mix een teentje look, ongeveer 40 g rucola, 60 g pijnboompitten, een handvol basilicum en een flinke scheut olijfolie in de blender. 
- Rasp 80 g Parmezaanse kaas en voeg toe aan het mengsel. Alles nog even mixen, proeven en naar smaak kruiden met peper en zout (voeg nog een scheut olijfolie toe als het mengsel wat te droog is).
- Kook verse pasta (ik gebruikte linguine).
- Rooster een handvol pijnboompitten in de pan en snijd intussen wat kerstomaatjes in vieren.
- Meng de pasta met de pesto, kerstomaatjes en werk af met wat geroosterde pijnboompitten en geraspte parmezaan. Je kan er op het einde eventueel ook nog wat blaadjes rucola en enkele stukjes parmaham bij doen, als je de pasta anders te basic vindt. 
Simpel en lekker!