vrijdag 19 juni 2015

Lunch met vakantievibes

Freelancers beginnen hun dag met een latte in een hippe koffiebar, lunchen 's middags met hun andere freelancevrienden in een trendy lunchcafé en nadien gaan ze – naargelang het weer - shoppen of op een terrasje genieten van de zon. Ziehier mijn leven zoals mensen met een ‘echte job’ het zich voorstellen. Ik moet hen teleurstellen, want op een doorsnee dag kom ik mijn kot niet uit wegens deadlines, deadlines en nog meer deadlines. En als ik dan tegen 's avonds geen brood in huis heb gehaald, zegt mijn man verontwaardigd: “Maar je bent de hele dag thuis geweest.” “Gewérkt, ik heb thuis gewérkt”, sis ik vervaarlijk terug. Want tegen dan staan mijn zenuwen zo op knappen dat hij maar beter uit mijn buurt blijft.
Gelukkig zijn er ook blije dagen. Dagen waarop de zon schijnt en de deadlines me met rust laten. Vorige week had ik er nog een. Het was het ideale moment om – samen met freelancevriendin Emilie - nog eens een nieuw lunchadres uit te proberen, eentje op een boot dan nog wel. Oh wat een blije dag was dat.
De boot in kwestie ligt aan het Gentse Handelsdok, aan de overkant van DOK, en heet NOAH. Het is er een zonder beesten maar met veel lekkere quiches, croques, slaatjes en drankjes. Vorige week was het weer perfect om plaats te nemen op het dek, maar ook beneden is het aangenaam zitten: veel licht, smaakvolle inrichting, gezellig salonnetje, ... .







Je moet trouwens sowieso de trappen af om te bestellen aan de bar, wat ik niet zo handig vond. Boven kan je namelijk enkel de drankenkaart inkijken, dus moeten je tafelgenoten elk om beurten naar beneden om hun keuze te maken van het bord voor je kan bestellen. (Je kan ook samen gaan kijken, maar dan ben je misschien je tafel kwijt, zoals de dames die achter ons zaten.) Ook het slaatje bij je croque of quiche neem je zelf van het buffet beneden. De croque die ik bestelde – met hummus en geitenkaas – kreeg ik even later opgediend.


Heel lekker, met veel smaak en véél verse kruiden. Ook de cava en de homemade lemonade vielen in de smaak en maakten het blije vakantiegevoel – hapje, drankje, bootje, zon – compleet. Om die goeie vibes nog even vast te houden, gingen we nog voor een toetje: een stuk taart met abrikoos en amandelen. Dat was zo lekker dat we vergaten om er een foto van te nemen. Zelf gaan kijken en proeven dus … 's Middags of 's avonds, want dan wordt deze lunchboot een aperoboot (met hapjes en al!). Ik weet voortaan waar ik naartoe moet als ik snak naar een portie vakantievibes.

dinsdag 16 juni 2015

Belgische lingerie en mode in Bozar

Soms belandt er een uitnodiging in onze bus waar we écht niet kunnen aan weerstaan. En voor we het weten, bevinden we ons dan op de eerste rij van een indrukwekkend defilé met lingerie van Belgische makelij in de prachtige hal van Bozar. Pure Sex-and-the-City-stijl …

Het zit zo: hét Belgische lingeriemerk voor grote borsten PrimaDonna viert 150 jaar.  En ter gelegenheid van die verjaardag organiseert het merk een interactieve tentoonstelling ‘La Mémoire de l’Intime’ in Bozar. Je kan die nog tot 28 juni gratis bezoeken. De expo werd begin vorige week feestelijk ingezet met een catwalkshow. En wij waren er dus bij!



Over de show …
Wat we absoluut top vonden aan het defilé, was dat PrimaDonna echte, ‘gewone’ vrouwen met vollere vormen toonde, en dus geen gestroomlijnde modellen. Je kreeg zo meteen een goed beeld van wat de lingerie doet met je lijf. Hoe het er écht uitziet. 




Over de expo …
PR verantwoordelijke van PrimaDonna Evelyn Verstraeten gaf ons een woordje uitleg bij de expo: ‘PrimaDonna begon ooit als Duits korsettenbedrijf in 1865. Geleidelijk aan werden er naast korsetten ook beha’s gemaakt. In 1990 kwam PrimaDonna in de handen van het Belgische familiebedrijf Van de Velde. Een van de eerste vernieuwingen die Van de Velde deed, was meer kleur in de collecties brengen. Die waren tot dan vooral in sober wit en huidskleur. Ook op vlak van materialen en snitten zette Van de Velde in op innovatie.’ De introductie van lycra, microvezel, 3-D bodyscans … lingerie stond allesbehalve stil.





Het oudste korset in de expo dateert uit 1865. De stukken vormen geen chronologische tijdlijn.  ‘We maakten een selectie van de mooiste ontwerpen uit ons archief’, vertelt Evelyn.  Je ziet prachtige korsetten, stugge katoenen bh’s en slipjes uit de jaren zestig, … tot de meest recente collecties (lingerie én sinds 2014 ook badmode) met meer kleur en broderie en kant. De expo is beknopt, maar je komt er aan de hand van filmpjes en een interactieve ‘beha box’ wel wat te weten over de technische kant van lingerie maken. Best indrukwekkend! En als je met de kinderen gaat: de projectie van lingerie en vooral de knipperende oogleden op het beeld van de Venus van Milo zijn een hit ;-).

Na de show en expo van PrimaDonna bezochten wij nog de tentoonstelling 'De Belgen. Een onverwacht modeverhaal' in Bozar. Een interessant overzicht van de Belgische modegeschiedenis waarin meer dan zeventig modeontwerpers aan bod komen. Wij probeerden bij de opstelling op onderstaande foto te raden van welke ontwerper elk silhouet was. Niet makkelijk!



Info: 
De expo ‘La Mémoire de l’Intime’ van PrimaDonna is nog tot 28 juni gratis te bezoeken in de Hortahal in Bozar, Ravensteinstraat 23, 1000 Brussel. De tentoonstelling 'De Belgen. Een onverwacht modeverhaal' in Bozar loopt nog tot 13 september. Tickets: normaal tarief van 6 tot 12 euro.



zondag 14 juni 2015

Bilbao citytrip tips


We hebben een paar leuke citytrips achter de rug. Vorig jaar kwam er door babyperikelen van reizen niet veel in huis. Maar nu hebben we dat helemaal goed gemaakt ;-). Eerst was er Stockholm, daarover vertel ik een volgende keer meer. En twee weken geleden gingen we naar Bilbao. Enkele tips voor als u ook een tripje plant:

Om te logeren: Hesperia hotel (Campo Volantin 28)
Het Hesperia hotel, vlakbij de brug van Calatrava en ook dichtbij het Guggenheimmuseum, is een aanrader. De ligging aan het water is super, en het gebouw is mooi. De gevel valt op door zijn ramen in vrolijke kleuren. Wij hadden een ruime kamer met zicht op de rivier en het Guggenheim in de verte. En gelukkig was er airco, want 40 graden is écht heet. Ook de gratis wifi is een troef, zo haalde ik tussendoor mijn deadlines. En ze hebben een uitgebreid ontbijtbuffet, met o.m. vers fruit en allerhande zoetigheden.

Om iets te drinken: Bihotz (Calle Arechaga 6)
Deze bar ligt een beetje buiten het oude centrum. Maar het is de omweg waard. Héél relaxed en gezellig: vriendelijke bediening, creatieve inrichting met oude stoelen en tafels, koersfietsen aan de muur, een beetje retro hier en daar … We proefden er de biologische wijn. Verdejo … lekker! Je vindt er ook een heleboel bieren, koffie, thee, taartjes en home made ice tea. En de broodjes die de tafel naast ons geserveerd werden, zagen er goed uit. 



Om te gaan eten: Oishii (Alameda Urquijo 34)
Gek genoeg was ik deze trip het meest onder de indruk van een Thais restaurant, Oishii. En dus niet van de adresjes met pintxos, de Baskische hapjes. In Oishii zijn we per toeval op een middag beland. Het was er zeer druk en we konden enkel nog aan de toog van de sushibar eten. Ik at er zeebaars met een pittig sausje en dronk er een goeie Verdejo. Niet duur ook, zo'n 20 euro pp voor lunch en twee glazen wijn. De lekkerste pintxos aten we uiteindelijk op het zonnige terras van de bistro bij het Guggenheimmuseum.

Om te zien: Guggenheimmuseum ... én meer
Het Guggenheimmuseum is uiteraard een must. Ik was echt onder de indruk van het gebouw. Wij bezochten binnen de expo van Niki de Saint Phalle. Ik kende die vooral van de Nana’s, de kleurrijke beelden van ronde vrouwen, maar er was veel meer. Ik ontdekte er bijvoorbeeld dat Saint Phalle in de jaren zeventig een speelhuisje maakte in Knokke voor de kinderen van kunstschilder Roger Nellens. 
De expo ‘The 50s: fashion in France 1947-1957’ in het museum voor Schone Kunsten vond ik ook de moeite, met The New Look van Dior en de start van Yves Saint Laurent. Véél schone kleedjes…J 
En verder genoten wij vooral van het kuieren door het oude stadsgedeelte, met zijn steegjes, verborgen bars, de Plaza Nueva en het groene park met uitzicht op de stad.



Om te shoppen
Mooie multimerkenshops waren N32 (Calle Ledesma 32), Mongolia (Calle Arechaga 2,vlakbij onze favoriete bar Bihotz) en voor kinderkleding Little Store (Calle Ledesma). Wie houdt van prints, kleur en eigenzinnige snitten moet zeker ook eens een kijkje nemen bij de Baskische merken Zergatik (Calle Victor 4) en Skunkfunk (Calle Victor 5).En ja hoor, ook in Bilbao is er een COS en daar vinden wij altijd wel iets!



zaterdag 6 juni 2015

Vegetarische kookworkshop bij Miki Duerinck

Sinds ik in januari stopte met vlees eten, moet ik onder andere mijn moeder ervan overtuigen dat ik een normaal mens ben. Of toch niet minder normaal dan voordien. “Dat ik zo mijn best heb gedaan om u op te voeden, en dat ge dan moet eindigen als een vegetariër”, zegt ze half grappend, maar met een wantrouwige blik in de ogen. “Maar ik zie er toch gezond uit, ik draag nog altijd schone botjes én ik drink nog altijd”, antwoord ik dan, om haar gerust te stellen. “Ja, maar toch”, schudt ze vervolgens met haar hoofd. Voor haar zijn vegetariërs halfzachte mislukte wereldverbeteraars die zich enkel per bakfiets verplaatsen, het goede leven niet kennen, nog nooit in hun leven een glas te veel op hadden en in meer of mindere mate sociaal onaangepast zijn.
Complete onzin, vond ik. Tot ik enkele weken geleden deelnam aan een vegetarische kookworkshop van Miki Duerinck. Met twee vriendinnen had ik me ingeschreven voor een avond gezellig koken, cavaatje drinken, beetje tetteren, nieuwe veggie recepten leren en lekker eten. Geen klachten wat het eten of de recepten betreft, maar verder was die kookworkshop – om het met de woorden mijn lieve vriendin Lieselotte te zeggen – van begin tot eind een gemiste kans. Toen ik –weliswaar 3 minuten te laat – verwaaid Miki’s keuken binnenstrompelde (ik was met de fiets gekomen), stonden alle deelnemers al strak in het gelid rondom het kookeiland, zwijgend als een klas die zo meteen examen moet afleggen. Het was medeblogster Emilie die me bij de arm nam en me in het oor fluisterde “Ge moet uw handen wassen, daar” en me met een klopje op de rug richting aanrecht stuurde. Vervolgens diende ik plaats te nemen op een lege plek aan het eiland, achter een snijplankje. Ver van mijn twee vriendinnen en zonder cava of zelfs maar een glas water. (Ik had wel keiveel dorst van dat fietsen hé.)
Al snel werd duidelijk waaróm die plek leeg was gebleven. De jongeman naast me bleek een irritant wezen dat het nodig vond om me voortdurend te corrigeren. Pellen, snijden, schillen, op al die vlakken kon ik nog iets van hem leren, vond hij duidelijk. Ik probeerde hem achtereenvolgens te negeren, vervaarlijk te grommen en hem een van mijn befaamde vernietigende blikken toe te werpen, om tot slot gedecideerd te zeggen: “Nee, ik moet mijn look NIET pletten nadat ik hem heb fijn gesneden.” Hij keek ietwat verbaasd, maar bleef ook bij de volgende snijopdrachten verwoed instructies geven. Ruim twee uur duurde het voor die hele verdomde Indonesische rijsttafel was fijngesnipperd, aangestoofd en gefrituurd. Maar om half tien konden we eindelijk aan tafel. “Ha, wijnglazen!” verzuchtten mijn vriendinnen en ik opgelucht tegen elkaar. Miki moet ons gehoord hebben, want precies op dat moment zette ze enkele kannen kraantjeswater op tafel. “Wie wijn wil drinken, die kost twintig euro extra dus je kan eventueel samenleggen voor een fles”, deelde ze mee, om vervolgens zelf weer in haar keuken te verdwijnen. Er moest natuurlijk een strakke timing worden aangehouden. En de afwas hadden wij dan wel gedaan, de potten moesten nog opgeborgen worden en het groenteafval moest dringend naar de composthoop gebracht. Voor de wijn was er – buiten ons drieën – maar één andere kandidaat: mister contactgestoord. Wijn drinken, dat is blijkbaar toch niks voor vegetariërs. Gezelligheid en genieten ook niet, want na circa twintig minuten verscheen Miki opnieuw aan tafel. “Gaan jullie nu jullie potjes vullen in de keuken, dan kunnen we stilaan afronden.” Het schema, weet je wel. Nog geen tien minuten later stonden we buiten verweesd met onze ogen te knipperen, en daarna hebben we een kwartier de slappe lach gehad. Nee, echte vegetariërs zullen we nooit worden.

Het kookeiland

Tempehburgers

Tafel mét wijnglazen maar zonder wijn

Indonesische rijsttafel

dinsdag 19 mei 2015

Healthy lunch vs. boterhammen met kaas: 1-0

Bij coworking LikeBirds - waar ik zowat één keer per week het gezelschap van andere freelancers/ondernemers opzoek - stond gisteren een workshop van FoodLove, een start-up rond gezond eten, op het menu. Gezond of niet, als het is om te eten, ben ik er graag bij. Dus schoof ik mee aan tafel voor een healthy, energizing en easy lunch … om te ontdekken dat mijn eetgewoonten helemaal fout zijn. Een easy lunch is voor mij een snelle boterham met kaas of een opgewarmd overschotje – pasta meestal, met véél parmezaan - van de avond voordien. Maar kaas, dat blijkt gezond noch energizing, al helemaal niet in combinatie met boterhammen of pasta. Hesp - wat ik sowieso niet eet - trouwens ook niet, en zelfs mager kippenwit blijkt te mijden als je een vlotte vertering en meer energie wilt.
Gelukkig zijn er ook nog dingen die je wél energie geven: groene smoothies (nooit geprobeerd, klinkt niet erg tempting), groenten (oef, dat eet ik graag), geitenkaas, peulvruchten, plantaardige melk en fruit. Met die gezonde producten gingen we gisteren aan de slag om vegetarische wraps te maken. Glutenvrij met een blaadje ijsbergsla of nori, of gewoon met een volkorentortilla. Daarop smeer je wat hummus of een halve avocado, daarna vul je de wrap met rauwe groenten, wat stukjes falafel, en sojasaus, tamari of een andere gezonde dressing. Nori vind ik best lekker in sushi, maar deze keer hield ik het toch bij de tarwetortilla’s. Ik werkte er twee naar binnen: eentje met hummus, de andere met avocado, telkens met groenten en falafelballetjes. Lekker, en het is eens iets anders dan boterhammen met kaas. Ik had inderdaad ook genoeg gegeten om nog een middagje productief verder te werken. Healthy lunch vs. boterhammen met kaas: 1-0. Pasta, kaas (en wijn?!) vanaf nu uit mijn menu schrappen ben ik niet van plan en het is volgens Stefanie ook niet nodig. Zij volgt de 80/20-regel: 80% van de tijd eet ze super (super!) puur en gezond, de andere 20% is voor restaurantbezoeken en etentjes. Bij mij zal het eerder blijven bij een gezonde lunch op zijn tijd en veel groenten in de pasta. De rest compenseer ik wel met een extra sportsessie … dat geeft ook energie.

Healthy food buffet @LikeBirds

Falafelballetjes
Nori met avocado: het glutenvrije alternatief
Mijn volkorentortilla met avocado, falafel en groenten

dinsdag 14 april 2015

Stan & Loesje: duurzame mode

In de zoektocht naar leuke modemerken en -verhalen voor de gazet stuitte ik onlangs op Stan & Loesje. Het is een klein, maar héél fijn (én ecologisch!) modelabel van Stan Pues & Loesje Leysen. 


Stan volgde een kunstopleiding, en werkt in de multimediawereld. Loesje volgde een opleiding reclamevormgeving, maar schoolde zich in avondonderwijs bij in patroontekenen. Zij begon met twee andere meisjes enkele jaren geleden My Daily Wood. 'We maakten kleding van gerecycleerde stoffen of herstelden vintage stukken', vertelt ze. 'Het moeilijke aan dat project was dat je telkens maar één stuk kon maken, er was niet echt een productieproces en het was heel tijdsintensief.' Samen met haar man Stan droomde ze van een eigen collectie. En in het najaar van 2012 werd die droom werkelijkheid. 


Ze combineren nu allebei hun job met de eigen collectie en webshop. Hun merk Stan & Loesje is elegant, vrouwelijk en toch strak. En niet onbelangrijk: de collectie wordt gemaakt met voornamelijk ecologische stoffen.



Loesje: 'We hebben allebei een grafische achtergrond en dat merk je in het lijnenspel van de collectie. Ik werk ook erg op de snit en focus nogal graag op de schouders.' ‘Een beetje humor komt er ook in terug, een knipoog hier en daar,’ vult Stan aan.

Voor de voorjaarscollectie haalden ze hun inspiratie uit een typisch Belgische zomerdag, zo eentje met zwoel warm weer en een regenbui om de dag af te sluiten. Klinkt vertrouwd … De mooie regenjas in de collectie is meteen ook mijn favoriet. Het wordt er eentje om op het verlanglijstje te zetten. Eerst nog even sparen. Aan duurzame designermode hangt nu eenmaal een hoger prijskaartje.



Alle beelden: copyright Stan & Loesje.

Je vindt Stan & Loesje bij Elle et Gand in Gent of op hun webshop: http://stanloesje.be/shop/.



dinsdag 7 april 2015

Koekjes bakken met (weerbarstige) kleuters

Terwijl mijn allerliefste collega-blogger verslag uitbrengt over hippe bars en lekkere cocktail(maker)s, moet u het bij mij stellen met een relaas over koekjes bakken met een driejarige kleuterpuber. Sorry. 




Kato zit volop in een ‘ik kan alles zelf’- fase en een ‘ik word gefrustreerd én kwaad als het dan toch niet lukt’-fase. Bakken is momenteel dus best een uitdaging. Maar we doen het allebei graag, dus wordt er hier op woensdagmiddag en in het weekend al eens iets gebakken. Deze lekkere koekjes bijvoorbeeld: 


Niks havermout, chiazaad of notenpasta’s allerhande. Gewoon ordinaire koekjes met heel wat boter, suiker, bloem, enzovoort. Ze zijn niet alleen lekker, maar vooral ook makkelijk om te maken: een driejarige kan ze écht helemaal zelf maken. Wie wil kan ze ook pimpen met wat (chocolade)glazuur en smarties om de kleuterpret nog wat te rekken …

Ik geef u – als ervaringsdeskundige - vrijblijvend enkele tips als u ook aan het bakken slaat met driejarige (koppige) meisjes:

1. Bereid het bakken voor.
Zet alle ingrediënten op voorhand klaar op tafel of op het aanrecht en roep de weerbarstige kleuter er pas bij als je aan het wegen, of nog beter: mengen, gaat. Want nee, zo’n kind wacht écht niet om de eitjes te breken tot jij de boter wat zachter gemaakt hebt in de microgolfoven.
2. Plan het bakmoment voor je poetsdag.
Je keuken is een slagveld achteraf. Be prepared. Verwacht je aan een wolk van bloem, plakkerige suiker-en-boterrestjes op tafel en stoelen, ei op de vloer … om nog te zwijgen over de eirestjes in de froufrou van je dochter. Een bad of douche achteraf is dus meteen ook een goed idee.


3. Let it go.
Niet enkel de titelsong van Kato’s favoriete film, maar ook steeds vaker mijn motto. Zo ook in de keuken: wind je niet op in het gesmos, de rommel of de peuter van één die aan je benen hangt omdat ze ook wil meedoen. Just let it go.
4. Zet je kind(eren) voor tv terwijl jij de koekjes in de hete oven schuift en de boel schoonmaakt.
Zo ruim jij rustig op terwijl de koekjes bruin worden en de kinderen veilig uit de buurt van de oven en rommel zitten.

Succes en smakelijk!


Recept voor een 20-tal koekjes:
190 g bloem
1/4 theelepel bakpoeder
120 g fijne kristalsuiker
115 g boter
1 ei
1 eetlepel melk
1 theelepel vanille-essence
snufje zout






Zeef de bloem met het bakpoeder en voeg zout toe. Klop in een andere kom boter en suiker tot een bleke massa. Voeg het ei, de melk en de vanille-essence toe. Roer geleidelijk het bloemmengsel door de botermassa tot het deeg glad is. Laat opstijven in de koelkast.

Verwarm de oven voor tot 200°C. Rol het deeg uit op een rijkelijk met bloem bestoven werkvlak (bakpapier is ook handig). Je lap moet ongeveer 3 mm dik worden. Steek er met vormpjes de koekjes uit en bak ze in een tiental minuten goudbruin. Laat ze afkoelen op een rooster. Je kan deze koekjes  een viertal dagen bewaren in een koekentrommel.

Naar een recept uit '500 koekjes', Philippa Vanstone, Veltman Uitgevers.