zaterdag 18 oktober 2014

Ma en Ik: nieuw (lunch)adres in Sint-Amandsberg

Het gaat de goede kant op met mijn nieuwe hometown Sint-Amandsberg. Want na Clouds in my Coffee, de tofste koffiebar van de Dendermondsesteenweg, is er nu ook Ma en Ik, een gloednieuw eet- en koffiehuis in de Aannemersstraat, uitgebaat door moeder en dochter. Ik ging er afgelopen donderdag lunchen met mijn lieve ex-collega Stille Bliksem, en amper een week na de opening zat de zaak al stampvol. Heel groot is het er niet, maar gezien de locatie – middenin een woonwijk - toch een beetje een verrassing. Blijkbaar zaten er wel meer Sint-Amandsbergenaren te wachten op wat meer ‘city’ in de suburbs.
Op de kaart staan pasta ( één veggie, één met zelfgemaakte gehaktballen), soep, drie salades, verschillende belegde boterhammen en sandwiches met kaas, hespenworst en péparé voor de kindjes. Je kan ook hapjes vooraf bestellen, en op zaterdag is er keuze uit een zoet of een hartig ontbijt. Mijn lunchdate bestelde de quiche van de dag met spinazie, ik ging voor een boterham met gerookte zalm, rucola, frisse spread, komkommer, kerstomaten, rode ui en preischeuten. De Feelgood cloudy lemon die ik erbij bestelde, verscheen meteen aan tafel en was een meevaller: een frisse en niet te zoete citroenlimonade.
De boterham met zalm was rijkelijk belegd met véél verse gerookte zalm en frisse groentjes, zowel op de boterham als ernaast in de vorm van een slaatje. Ook over de quiche aan de overkant niets dan goeds: vers, lekker klaargemaakt en goed gekruid.


En een minpuntje? Emilie, die er toevallig diezelfde dag met een ander gezelschap zat te lunchen, vond de koffie achteraf wat tegenvallen. Mijn espresso (geserveerd met een lekker stukje brownie) was gelukkig wel sterk genoeg. Mij zien ze dus zeker terug, al is het alleen maar om die spaghetti met zelfgemaakte gehaktballen eens uit te proberen.

dinsdag 7 oktober 2014

Maison D: culinaire ontdekking in Ronse

Er zijn een paar redenen waarom ik al eens graag naar Ronse ga. Mijn allerliefste broer woont daar, er staan fantastische art decohuizen en ik werd er vorige zomer verliefd op het schattigste paar sandaaltjes ooit voor Kato … in de solden dan nog wel!* 
Ook het Textiel Innovatie Centrum is er een bezoek waard en als juwelenontwerpster Elisabeth Leenknegt er ‘Jong Bloed’ (met jong designertalent) voorstelt in haar atelier ben ik er graag bij.

Sinds vorig weekend heb ik een nieuwe reden om regelmatig eens naar Ronse te trekken: een culinaire ontdekking bovendien! In een oude dokterswoning vind je er Maison D. Superlekker, top prijs-kwaliteitverhouding, mooi en sfeervol interieur … Kortom, een aanrader. 



Wij aten er het Petit D-menu. Dat bestaat uit drie gangen. Starten deden we met zalm met knolselder, pruimen en rode ui. Daarna was er eend met wintergroenten, zoals raapjes en aardpeer. Eén klein puntje van kritiek: de aardpeer was erg gepeperd, een beetje té voor mij. 


Afsluiten deed ik met het “From Belgium with love”-dessert. Gastvrouw Delphine vertelde dat het nagerecht geïnspireerd werd door de perenboycot van Rusland. (Remember de Bond-film ‘From Russia with Love’.) Leuk gevonden, en vooral zéér lekker: peer en chocolade, in allerhande vormen. Andere tafelgenoten kozen de kaas en waren daarover ook lyrisch. 


Bij de thee/koffie kwam nog een bordje met een resem hapjes. Maar ik kon al geen pap meer zeggen. 

Een aanrader dus! 


Ter info:  prijs menu Petit D: 35 euro (excl. dranken), aangepaste wijnen: 15 euro pp. www.maison-d.be

*Het kinderkledingwinkeltje, Le Jardin de Juliette, waar ik de sandaaltjes voor Kato vond, heeft nu nog enkel een outlet in Ronse, maar als je dan toch in de buurt bent, rijd je gewoon even naar Oudenaarde voor de gewone shop.


maandag 29 september 2014

Van dressing naar Afrikaanse savanne

Toen we nog in Gent woonden, sliep mijn zoontje in de dressing. In een echt bedje, weliswaar, en naast dat bed stond zelfs een ververstafel. Maar desalniettemin een dressing. Voor zover ik weet, vond hij dat niet erg, zeker niet toen hij nog een baby was. En later vond hij het denk ik wel geruststellend, slapen tussen de hemden van papa en de zwarte jurkjes van mama. Maar hier in Sint-Amandsberg heeft hij een eigen kamer. Ik was er al in geslaagd die te verven (alles in het wit, met één grijze muur), er staat een klein spijlenbed en een groot eenpersoonsbed waar hij binnenkort in mag slapen, maar verder leek de kamer nog altijd niet op een kinderkamer. Ik koop een muursticker, dacht ik dus, en toen vond ik deze bij De Kleine Zebra:



Het kostte wat tijd om hem mooi tegen de muur te krijgen, maar het resultaat is best mooi.





Misschien nét iets te weinig figuurtjes voor zo’n grote oppervlakte, maar de compositie kies je zelf, dus je kan ze ook wat dichter bij elkaar plakken als je wil. Lenno vindt ze in elk geval wel leuk, de ‘ojiwan’, ‘titaf’ en ‘leeehw, aarrh’.

vrijdag 19 september 2014

Getipt: Niets is verloren festival in Gent

Als je nog niet weet wat te doen op zaterdag, dan is het 'Niets is verloren'-festival in Gent een leuk idee. Dat initiatief op de mooie Bijlokesite zet voedselverspilling in de kijker. Niet overbodig, want uit onderzoek blijkt dat 'de Vlaming' gemiddeld tussen de 15 en 23 kg bruikbaar voedsel weggooit per jaar. Voor een gezin van vier zou dat betekenen dat er jaarlijks meer dan 300 euro aan eten in de vuilnisbak verdwijnt. Zonde!

Rep je dus morgen naar de Bijloke. Vanaf 15u is er een inspiratiemarkt waar je tips en tricks krijgt om restjes te verwerken, minder afval te hebben, … Er staat ook iets over kippen houden op het programma: daar zaag ik hier thuis al even over tegen manlief, voorlopig zonder succes ;-).
Er zijn ook workshops, bijvoorbeeld over hoe je heel rijp fruit in smoothies verwerkt of hoe je groenten of fruit kan inmaken.

En tussen 17u en 20u is er een veggie overschottenbanket. Voedsel dat anders afval zou worden, wordt verwerkt tot een lekkere maaltijd door enkele chefs, o.m. ook Flemish Foodie Olly Ceulenaere (van resto Publiek). Wil je proeven van al dat lekkers, breng dan zeker je eigen bord en bestek mee! Want het is de bedoeling dat er achteraf geen overschot, afval, afwas, .. is.

Alle activiteiten zijn gratis. Check www.nietsisverloren.be voor meer info.

En ten slotte, onze restjestip: restjes brood gebruiken wij voor een knapperige pangrattato (bijvoorbeeld in dit recept) of we maken er de broodpudding à la Jeroen Meus mee. Laatst deden we dat in kleine muffinvormpjes, mmm… lekker bij de koffie!




donderdag 18 september 2014

Ballen in de Jakobijnenstraat


Enkele maanden voor wij weg trokken uit Gent centrum, verhuisde Wim Ballieu zijn ballen naar een pand op twee straten van ons (inmiddels ex-) huis. De verbouwingswerken duurden maanden maar het resultaat mag er zijn, ontdekten we op een druilerige avond tijdens de Patersholfeesten. Te druk en te nat was het in ‘t Patershol, dus dropen we maar af richting Papegaaistraat. Toen we onderweg het nieuwe restaurant van Balls & Glory tegenkwamen, besloten we om daar maar een hapje te eten. Het interieur is modern zonder dat je het gevoel krijgt dat je op een al te hippe plek bent beland. Veel licht, eenvoudige houten tafeltjes aan de zijkant en één extra lange tafel in het midden, waarop bestek, glazen en kannen water al klaar staan. We voelden ons dus meteen op ons gemak, natgeregend en met onze – immer veel te grote – buggy.
Bestellen doe je meteen bij het binnenkomen: je kiest een van de twee ‘ballen van de dag’, en daarbij een frisse salade of stoemp van aardappelen en seizoensgroenten met saus. We bestelden er van elk eentje, in de veronderstelling dat zoonlief – een peuter van twee - wel wat mee zou eten. Les één: onderschat nooit een peuter. Les twee: bestel altijd een extra gehaktbal als je diezelfde peuter mee uit eten neemt. (Behalve bij Ikea. Ikea-ballen vindt mijn zoon pure crap…en daar ben ik eigenlijk wel trots op.)


Hoewel zo’n gehaktbal best groot is, zeker met een portie stoemp erbij, waren onze ballen dus in no time op en zagen we ons genoodzaakt om nog een dessert te nemen. Een homemade frisco voor mijn man (door hemzelve binnengespeeld nog voor ik een foto kon nemen) en een brownie waar superlekkere stukjes walnoot in bleken te zitten.


Kortom: tof interieur, ongedwongen sfeer, lekkere ballen en topdessertjes. Ideaal als lunchadres of als je ’s avonds snel een hapje wil eten, met of zonder peuter.

Balls & Glory
Jakobijnenstraat 6 - 9000 Gent

maandag 15 september 2014

Mmm… mezze!

Wij woonden tot een drietal jaar geleden in Antwerpen, midden in een echte restaurantbuurt. Er waren nog geen kindjes en de verleiding was vaak groot om ergens een hapje te gaan eten. Onze favorieten? Die kleine, gezellige resto’s met verse, kwalitatieve producten, en verder niet te veel poespas. Een van onze vaste adresjes was bij de Griek, Varelli, aan de Plantinkaai. Toen de kindjes laatst bij opa en oma gingen logeren, reden wij uit nostalgie nog eens naar Antwerpen voor de lekkere mezze. En het viel weer geweldig mee …





We kozen de tzatzikidip, de Griekse salade, het torentje met haloumi, courgette en tomaat, de souvlakia en spanakopita. Het was bijna allemaal op voor we eraan dachten om een paar foto’s te nemen. Lekker! Alleen van de Griekse desserten zijn wij geen fan. Die zijn vaak héél zoet. Dan bestellen we liever wat meer hapjes vooraf.


Varelli is een aanrader als je houdt van authentiek Grieks, van hapjes proeven en delen, en een vleugje zuiderse nonchalance. Soms moet je wel wat langer wachten, want ook de bediening is nonchalant. En vaak is het er superdruk, je reserveert dus beter.
Als iemand een tip heeft voor een lekker Grieks restaurant in Gent, laat dan zeker iets weten! 


Info: Varelli, Plantinkaai 15, Antwerpen, tel: 03-485.88.82, sluitingsdagen: ma & di. Budget:  ± 30 euro pp.

dinsdag 9 september 2014

Bananencakejes met kokosnootdrink

Dat het alweer lang geleden is dat we hier iets geschreven hebben … Er zijn excuses: een verhuis, een baby, genieten van de zomer, vakantie ... De blogposts groeiden intussen wel in ons hoofd. 

Zo moeten we het bijvoorbeeld nog een keertje over een nieuw kokosnootdrankje van Alpro Soya hebben. We kregen een mailtje van het pr-bureau van Alpro met de vraag of we dat drankje en de DIY kit erbij weleens wilden ontvangen om te testen. En dat zagen wij wel zitten! 


Kato mag (voorlopig) geen melkproducten meer drinken omdat ze lactose-intolerantie ontwikkelde. Wij zijn hier sindsdien dus helemaal fan van de sojadrankjes. Het was in het begin zoeken naar een sojadrank die ze lekker vindt: het is een kieskeurige driejarige. Maar intussen is ze wel verslingerd aan de Alpro sojamelk met vanillesmaak.

De nieuwe kokosnootdrink viel meteen in de smaak. Bij Kato dan toch. Zelf ben ik geen fan van kokosnoot. We maakten met de drink ook bananencakejes (die gingen er bij mij wel vlot in ;)). Voor die cakejes gebruikte ik het recept uit het Hummingbird Bakboek (Veltman uitgevers), al liet ik het gemberpoeder er wel uit, want dat hadden we niet in huis.



Recept voor 12 cakejes: meng 120 gr bloem met 140 g fijne kristalsuiker, een eetlepel bakpoeder, een theelepel kaneel, een snufje zout en 80 g boter (op kamertemperatuur) tot je een zanderig mengsel krijgt. Voeg geleidelijk 1,2 dl melk toe - wij gebruikten dus de kokosnootdrink - en klop tot alles goed gemengd is. Voeg dan twee eieren toe, meng opnieuw goed. Ten slotte doe je er 120 g fijngeprakte banaan bij en meng je alweer alles goed.  Verdeel het beslag in 12 papieren vormpjes en bak gedurende 20 min in een oven van 170°C. Prik er eens in met een breinaald om te zien of ze klaar zijn. Laat afkoelen en werk eventueel af met chocoladeglazuur en wat nootjes of chocoladeschilfers.



De DIY kit bij het drankje bevatte vilt, draad, naald, lijm, vulling, en een handleiding om daarmee een aapje te maken. Na wat geknoei met naald en draad, onderbroken door een paniekmomentje omdat Kato haar tanden in de tube lijm had gezet, kreeg het aapje vorm. En hij veroverde intussen zijn plekje in de knuffelberenfamilie.

Eind goed, al goed :)!