dinsdag 29 november 2016

VOS: verfijnd lunchen met vriendinnen

Eten, drinken, kletsen, jacuzzidobberen: gemeenschappelijke interesses zijn de basis van elke duurzame vriendschap. Je moet er dus af en toe tijd voor maken. Anderhalve week geleden trok ik daarom met vier vriendinnen naar VOS voor een lunch met cava (dat hoort erbij als een van de vriendinnen jarig is), om nadien alles weer uit te zweten bij Aquasense in Oostakker.

Het was niet de eerste keer dat ik plannen maakte om bij VOS te gaan eten, maar ik was er nooit eerder geraakt. (Vooral omdat het wat buiten het stadscentrum ligt en ook niet op mijn weg daar naartoe.) Toch is VOS een omweg waard, zeker bij mooi weer, want dan kan je eten op het mooie binnenterras. In november is dat natuurlijk iets te fris, maar ook binnen is het aangenaam zitten: veel licht, open keuken, voldoende ruimte tussen de tafels,…

Binnentuin tussen de koffiebar vooraan en het restaurant achteraan

Het interieur van restaurant VOS: licht, ruim, warm
De open keuken
Op de kaart staan verschillende gerechten om te delen. "Origineel - not!", dacht ik dus eerst. Want tegenwoordig moet je overal food sharen waardoor ik - zeker als ik met een groter gezelschap uit eten ga - met honger terug naar huis keer (hoe haal je in vredesnaam vijf volwaardige happen uit één miezerige makreel met een flinterdun streepje saus, het blijft me een raadsel…). We besloten dan maar genoeg te bestellen – drie hapjes vooraf en álle vegetarische gerechten – en als dat niet genoeg was, konden we onze honger altijd nog stillen met een dessert.

De ober moet de lichte paniek in mijn ogen gezien hebben, want de porties waren zo royaal dat er na ronde vier al sprake was van lichte transpiratie. Elk gerecht verscheen in minstens twee kommen op tafel en brood was er ruim voldoende.
Bij de afrekening bleek waarom: we hadden elk gerecht in drievoud gekregen omdat we met z'n vijven waren. Dat loste natuurlijk wel het sharing-probleem op, maar de drie pintxos en vier hoofdgerechten waren daardoor wat te veel van het goede. Met een tweetal pintxos en een gerecht of twee heb je denk ik wel voldoende voor twee personen (en betaal je ook al vlot 25 euro per persoon…).

Het lekkerste pintxos-gerechtje: pan con tomate met stracciatella (geen roomijs, maar een soort burrata – 14 euro). Very very good...

Pan con tomate, stracciatella en de gegrilde padronpepertjes
Mijn favoriet van de vegetarische kaart: ravioli – ricotta – salie - hazelnootboter (18 euro). Lekker vettig, maar smelt op de tong.

Ravioli met ricotta, salie en hazelnootboter
Bestelden we ook: roasted nuts ‘VOS’ (5 euro), gegrilde padronpepertjes (6 euro) gegrilde jonge prei met romanesco en amandel (14 euro), vijgen, Deense feta, peperkoek en honing (14 euro), stracciatella, trompette de la mort en aardpeer (19 euro).

Gegrilde jonge prei met romanesco en amandel
Stracciatella, trompette de la mort en aardpeer
Vijgen, Deense feta, peperkoek en honing
Allemaal gerechten met uitgesproken smaken en zeer verfijnd, en dus overwegend zijn geld waard. Zolang je maar weet wat en vooral hoeveel je moet bestellen.

vrijdag 4 november 2016

Bakken met kleuters




Toen ik zelf klein was, vond ik bakken een van de allerleukste bezigheden. Mijn zus kreeg ooit ‘Het bakboek voor kinderen’ (Deltas uitgeverij) en dat werd onze bijbel in de keuken. De boter- en zandkoekjes uit dat boek maakten we ontelbare keren. Maar ook cake en pannenkoeken stonden vaak op het programma. 

De liefde voor het bakken - en het smullen nadien - zit er nog altijd in. Nu ik zelf twee dochters heb, geef ik die natuurlijk maar al te graag door. Een perfect bakproject met kleuters is een cake. En dan grijp ik meestal terug naar een klassieker, namelijk het recept uit het seventies kookboek van de Boerinnenbond. Ik word trouwens altijd een beetje nostalgisch als ik daarin blader en de foto’s zie van koude schotels met perzik en tonijn of zo'n klassieke garnalencocktail. Dan zie ik meteen weer dat matrozenpakje voor me waarin ik mijn communie deed ;-).

Maar terug naar de cake van de Boerinnenbond dus. Laatst maakten wij de cake met chocolade of  de ‘gemarmerde cake’. Ik doe er altijd zowat een vierde minder suiker in dan in het recept staat en dat is nog méér dan zoet genoeg.

Dit heb je nodig: 4 eieren, 160 gram suiker, 200 g zelfrijzende bloem, 140 g zachte boter, 1 pakje vanillesuiker.

Zo maken wij het: 
Meng de boter met de suiker en de eierdooiers tot een lichte, homogene massa. Voeg geleidelijk de gezeefde bloem toe en meng er daarna voorzichtig het stijfgeklopte eiwit onder. Giet tweederde van de cake in de bakvorm. Voeg bij het resterende derde deel twee lepels cacao of een reep gesmolten chocolade. Giet de chocoladedeeg boven de witte deeg in de vorm en meng lichtjes met een vork. Bak ongeveer 45 minuten in een voorverwarmde oven op 150-170 graden. 







Nog vier tips bij het bakken met kleuters:

  1. Zet alle ingrediënten, de kommen en de weegschaal op voorhand klaar. Kleuters hebben geen geduld en voor je het weet liggen de eieren op de grond terwijl jij nog snel de suiker uit de kast haalt.
  2. Verdeel de taakjes op voorhand: kind 1 giet de bloem, kind 2 de suiker, kind 1 roert, enz. Zo vermijd je geduw en getrek, en dus extra gesmos.
  3. Zet alles op een grote tafel en voorzie twee stoelen of trapjes zodat beide kinderen evenveel zien en even goed bij de kom kunnen. Ik heb als driejarige ooit zelf mijn hand verbrand toen ik wilde steunen op het kookvuur in een poging om dichterbij de actie te zijn. 
  4. Laat ze zo veel mogelijk zelf doen. Kato (5) giet, weegt, roert en kan intussen overweg met de mixer, Lora (2,5) breekt eitjes, scheurt zakjes vanillesuiker open … De eerste keren loopt dat weleens fout, maar voor kleuters is het zo veel leuker als ze zelf mogen proberen. En oefening baart kunst… uiteindelijk;-) 

Wat zijn jullie favoriete recepten/bakboeken voor kinderen?

woensdag 2 november 2016

De sjaals van La Femme Garniture en Sterk Werk (6/11)

Een paar keer per jaar spreek ik af met mijn twee 'oude' hartsvriendinnen Nathalie en Sophie voor een dagje intens bijkletsen. (Nath en Fie voor de vrienden. En ze zijn he-le-maal niet oud, we kennen elkaar gewoon al heel lang.) Die dag begint meestal met een lunch, daarna shoppen we wat en we eindigen met een aperitief en een diner. Winkelen is dus niet de hoofdzaak, al zou je dat niet altijd zeggen als je Nath haar buit van de dag bekijkt ;) En toegegeven, ik koop ook weleens een kleinigheidje...
Antwerpen was dit keer ons shoppingtarget, al raakten we er - vanwege een uitgelopen maar lekkere lunch bij Ferm in Keerbergen - niet veel verder dan de stock sales van A.F. Vandevorst en Atelier 11, en de winkels in de omgeving van de Kloosterstraat. Daar tikte ik deze sjaal van merinowol (85 euro) van La Femme Garniture op de kop in de Made by Hand designer shop, een kleine maar fijne winkel in de Korte Vlierstraat.





(De foto's zijn trouwens het - nog niet helemaal perfecte - resultaat van een workshop fotografie en styling van Silvie Bonne fotografie en Mino Paper Sweets. Met dank aan Kaartjesfee Nele om op te treden als gewillig model!)

Ik kende La Femme Garniture eerlijk gezegd niet, maar ontdekte daarna dat er een Belgische ontwerpster achter zit. Alle sjaals (en plaids en dekens, want die maakt ze ook) worden bovendien in ons land gemaakt. Helemaal verantwoord en zo :) Ook in Gent worden de sjaals in verschillende winkels verkocht, en zondag vind je ze blijkbaar ook op Sterk Werk, een verkoop georganiseerd door verschillende Belgische ontwerpers. De ideale gelegenheid om alvast enkele mooie, originele en verantwoorde kerstcadeautjes op de kop te tikken (onder andere ook de mooie juwelen van Fleurfatale!) Allen daarheen, op 6 november van 10u30 tot 18u bij LikeBirds in de Eskimofabriek.

maandag 31 oktober 2016

Zes tips in Luik

Montagne de Bueren: uitzicht op Luik

Prachtige herfstdagen vragen om een citytrip in eigen land. Wij trokken onlangs naar Luik. En dit zijn onze aanraders:

1. Om te eten
La Cucinella, een gezellig Italiaans restaurant in de rue de la Casquette. Ik at er burrata met gazpacho, kerstomaatjes en rode ajuin en nadien een perfecte spaghetti vongole. De rest van het gezelschap koos de rundscarpaccio en nadien de pasta met broccolischeuten en pancetta. Allemaal overheerlijk én met een vriendelijke, vlotte bediening. Topadres!

Burrata met gazpacho


2. Voor de architectuur
Uiteraard mag je het station Luik-Guillemins van architect Santiago Calatrava niet missen. Maar ook La Cité Miroir, het oude zwembad dat nu ingericht is als exporuimte, en het moderne cinemagebouw (cinéma Sauvenière) ernaast vond ik de moeite waard.


Een stukje van het indrukwekkende station


Cinéma Sauvenière

La Cité Miroir


3. Voor het zicht
Beklim de Montagne de Bueren: 374 treden omhoog om dan te genieten van een prachtig uitzicht op de stad. We wandelden nog een stukje verder naar het oorlogsmonument rechts boven en daarna langs de oude stadsmuur. Het was een verrassend rustig en groen stukje in de stad. Ik zag er ook enkele leuke speeltuinen – toch gek hoe je die moeiteloos overal spot zodra je kinderen hebt.

Montagne de Bueren

4. Culturele hotspot
Museum La Boverie. Ik zag er de expo ’21 rue la Boétie’ over het parcours van Paul Rosenberg, een van de grootste kunsthandelaars van het eerste deel van de twintigste eeuw. Hij was bevriend met kunstenaars als Picasso en Matisse, en verhandelde hun werken. Je ziet er hoe de prijzen toen bepaald werden, wat de gevolgen waren van de oorlog en het nazisme voor de kunstmarkt, en hoe New York stilaan de plaats van Parijs innam als hét kunstencentrum. De tentoonstelling loopt nog tot 29 januari 2017.

5. Voor een koffie
Als je fan bent van Tiny of zin hebt in een vleugje Tiny-nostalgie, dan is Chez Martine een leuk adresje om een koffie te drinken. De wand van deze ontbijt- en lunchplek is betegeld met Tiny-boeken, of 'Martine’ dus in het Frans. Ik spotte er mijn favorieten van vroeger: 'Tiny op ballet' en 'Tiny in het circus'. Adres: rue Pont d'Avroy 13, Luik.

Chez Martine of Bij Tiny dus ...

6. Voor een cadeautje voor je kinderen
Nog zoiets waar je als citytrippende ouder een neus voor ontwikkelt: mooie speelgoedwinkels. In Luik is La Parenthèse een aanrader. Deze shop werd ons getipt door een vriendelijke winkeldame bij Petit Bateau. Het is een ruime winkel met een mooi aanbod, van klassiekers als Lego tot alternatiever houten speelgoed en bijzondere knutselkits. Adres: rue des Carmes 24, Luik.


vrijdag 28 oktober 2016

Kleuters en zindelijkheid: deel 2

Deze week was er heel wat discussie over kleuters en zindelijkheid. Het deed me denken aan deze blogpost die ik 2,5 jaar geleden schreef toen Kato net naar school zou gaan. En nu terwijl de discussie weer volop woedt, mag onze tweede dochter, Lora, na de herfstvakantie ook net naar school. Ditmaal is er heel wat minder stress, want Lora gaat al ruim een half jaar op het potje. 

We pakten de zindelijkheidstraining op dezelfde manier aan, maar het resultaat is helemaal anders. We hielden aan de vorige potjestraining nochtans een licht trauma over. We hadden ons zelfs al schrap gezet: de natte broeken, de wasmachine die overuren draait, de ongelukjes op de meest 'ongelukkige' plekken ... We dachten dat we wisten wat ons (opnieuw) te wachten stond. Maar niks van dat alles. Lora ging vanaf twee jaar 'gewoon' op het potje. En ja, af en toe is er natuurlijk een ongelukje, maar het hele proces was echt a piece of cake in vergelijking met onze eerste ervaring met potjestraining. 

Het sterkt me in de opinie en frustratie die ik toen op de blog van me afschreef. Een niet-zindelijke kleuter betekent niet dat je als (werkende) ouder onvoldoende tijd investeert in potjestraining (of de opvoeding van je kind). Je kind is er wellicht nog niet klaar voor. Ik geloof dus niet dat het een goed idee is om ouders met de vinger te wijzen hiervoor, zoals de minister deed. Werken aan oplossingen, zoals ik toen schreef, dat lijkt me een beter idee.

dinsdag 18 oktober 2016

Hiltl in Zürich: stairway to veggie-heaven


Voor mijn job (het promoten van de allerbeste lingerie ter wereld, nl. Marie Jo en PrimaDonna, sorry/notsorry voor de sluikreclame) mag ik af en toe naar het buitenland. Onlangs stond Zürich op het programma.

'Wat wil je straks graag eten?' vroeg mijn topcollega en gids voor de dag Rolf. Ik antwoordde (zoals gewoonlijk) dat ik absoluut geen moeilijke eter ben, ik eet alleen al 20 jaar geen vlees meer. 'Oh, maar dan MOETEN we naar Hiltl!'
Rolf was enthousiast, ik was curieus, altijd leuk om in het buitenland de insider-adresjes te ontdekken. Wist ik veel dat ik in veggie-heaven terecht ging komen!

Hiltl bestaat sinds 1898 en zou het oudste vegetarische restaurant ter wereld zijn. Je kan er à la carte eten of aan het buffet (waar je het gewicht van wat je hebt opgeschept betaalt). Volgens Rolf kan je het best reserveren (kan ook online), maar ze houden ook altijd enkele tafeltjes vrij voor spontane gasten.



Naast het restaurant bevindt zich een vegetarische slagerij, take-away en supermarkt (met webshop). Je vindt er meer dan 100 vegetarische en veganistische specialiteiten, huisgemaakte limonades, verse sapjes en ijsthees. In het weekend verandert 'Haus Hiltl' vanaf 23u in de hippe Hiltl club, de eerste 'pelzfrei-Club' van Zwitserland.



We nemen plaats aan een mooi gedekte tafel en ik geef mijn ogen (en mijn iphone) de kost. Geweldig om te zien dat veggie, bio en diervriendelijk hier gewoon voor iedereen normaal zijn. We zitten tussen hipsters met Aperols en G&T's, maar evengoed een gezin met pubers dat op vrijdagavond met oma op restaurant gaat. Nergens ook maar één geitenwollensok te zien.



Op aanraden van mijn collega neem ik de veggie versie van een typisch Zwitsers (vlees)gerecht, Hiltl Hackbraten. Hij neemt zelf de Hiltl Burger.



Hiltl is een fantastisch totaalconcept, en het was nog lekker ook. Meer info vind je op de Hiltl website.

Tooghangen bij Ganzerik

Soms gebeurt het dat Emilie en ik ons samen inschrijven voor een hip bloggersevent, dapper de bewuste datum vrijhouden en zelfs halverwege de oprit van de E17 raken, maar ons op het allerlaatste moment toch bedenken. Een plotse ruk aan het stuur, en in plaats van een flitsend verslag over de Blogtoberfesten in Antwerpen lees je hier dan een stukje over… alweer een eetcafé in Gent: Ganzerik, een nieuwe bruine kroeg/ eetcafé van de uitbaters van Jigger’s.
Een aanrader, ook als je (bijvoorbeeld) in Antwerpen woont. Minder fancy dan een bloggersevent, dat wel, maar stukken gezelliger. Leuteren aan de toog, wijntjes drinken - of bier, véél keuze op dat vlak - een hapje eten, meer moet dat niet zijn. Nog een pluspunt: geen gerechtjes om te delen - dus ook geen honger achteraf - maar een vol bord dat je helemaal mag leegeten. Emilie bestelde een vegetarisch gerecht met couscous, in de oven gegaarde prei, courgette en een lekker sausje. Ik had thuis al gegeten (nooit rekenen op bloggereventhapjes om je honger te stillen!), maar bestelde toch een stuk kaastaart met speculaas om te delen (lekker maar een beetje zoet). Kortom: sympathiek café, lekker eten en drinken, supervriendelijke bediening en schappelijke prijzen (we betaalden een goeie 40 euro voor vijf glazen wijn, één limonade, een hoofdschotel en een stuk taart).