woensdag 18 januari 2017

Haven: nieuw lunchadres aan Dok Noord in Gent

Sharing = caring. Zo stond op het bord naast de suggesties van de dag. Want ja, ook in Haven doen ze aan food sharing. Haven is het nieuwe lunchadresje van de mensen achter Eetavontuur. Het is op dezelfde locatie als waar we ruim drie jaar geleden een kookworkshop van Eetavontuur volgden (je leest het hier).


Toen Moïra en ik er langsgingen, was de plek ongeveer een week open. En dat merkte je aan de bediening. Zo was er een ietwat nerveuze jonge ober die het hele menu van naaldje tot draadje voorlas aan onze tafel. Drankjes mochten we zelf gaan halen in de koelkast/bar. We kozen een citroengras limonade en een roselle limonade. Die eerste was nogal flets van smaak, de tweede een absolute aanrader.

Limonades: de roselle was onze favoriet

En dan het eten. Moïra houdt niet van food sharing, een beetje zoals Joey in Friends: ‘Joey/Moïra doesn’t share food’;-). Te weinig, te onduidelijk, te rare combinaties … en vooral ze haat die vervelende momenten waarbij niemand dat laatste schaamhapje durft te nemen. Kortom, er zijn best wat argumenten volgens Moïra om iedereen uit z’n eigen bordje te laten eten.

Maar goed, er moést gedeeld worden bij Haven. We besloten daarom om elk één favoriet te kiezen en dan nog één extra groentegerecht erbij. Er waren nogal veel hapjes met vlees bij de suggesties, die lieten we sowieso links liggen. Zo kwamen we uit bij de gestoomde vongole met kaffir limoen en chili en de geroosterde seizoensgroenten met zachte gele curry en jasmijnrijst. Als extra groentegerecht namen we de gegrilde bloemkool met mango-appel-chutney.

Vongole en de geroosterde bloemkool met de mierzoete chutney

De venusschelpjes waren het lekkerste gerecht. Die waren in een mum van tijd op. Wat dan weer tegenviel, was het bloemkoolhapje. De bijbehorende chutney was enorm zoet, en dat vonden we moeilijk te rijmen met de bloemkool. De curry met seizoensgroenten was lekker, pittig genoeg ook. Alleen was er bij dit groentegerecht alweer bloemkool waardoor we nogal veel van diezelfde groente aan het eten waren.

Seizoensgroenten, gele curry en jasmijnrijst
En het foute extra gerecht: de gewokte boerenkool

Per ongeluk serveerde de verwarde ober ons nog een extra hapje: gewokte boerenkool met chili. En omdat we in de waan verkeerden dat het bij de seizoensgroenten hoorde, was dat op voor we het goed en wel beseften. Lekker, en eigenlijk een betere keuze dan de geroosterde bloemkool, zo bleek.

Nadien kwam de vergissing uit, maar het extra gerecht werd niet aangerekend. In totaal bedroeg de rekening 35 euro, voor een lichte, lekkere, gezonde lunch met een oosters tintje. En een overdosis bloemkool, dat wel …

Meer info: http://www.eethaven.be/, open iedere weekdag van 12 tot 14u30.


zondag 15 januari 2017

Citytrip (met een kleuter) in Den Haag

Voor ik een zoontje kreeg, bracht ik de feestdagen het liefst in het buitenland door. Een pak interessanter dan dagen na elkaar aan tafel zitten en eten, of bezoekjes brengen aan familie die je nauwelijks kent. Nu Lenno vier geworden is, wilden we die gewoonte weer opnemen. Het werd een citytrip naar Den Haag: niet te ver en je kan er makkelijk met de trein naartoe.

Hofvijver, Den Haag
Omdat we met een kleuter op stap waren, hadden we de reis grondig voorbereid. Poepchic hotel geboekt, treintickets gekocht en alvast kindvriendelijke restaurants gereserveerd. Voor dat laatste hadden we ons vooral gebaseerd op TripAdvisor, en verder hing het er natuurlijk van af welke restaurants er open waren op 30 en 31 januari en op nieuwjaarsdag. Een beetje gokken en ook wat geluk hebben dus, maar uiteindelijk vielen de gekozen restaurants best mee, met uitzondering van de hamburgertent waar we op oudejaarsavond aten.


Het Hotel Des Indes, waar we verbleven, was simpelweg een droom en paste perfect bij het statige sfeertje dat ik zo typisch vond aan Den Haag. We werden er binnengelaten door een portier in zo’n traditioneel kostuum en met een hoge hoed op z’n hoofd, en dat zette meteen de toon voor de rest van ons verblijf. Een indrukwekkend gebouw met een al even indrukwekkende geschiedenis, een schitterende ontbijtruimte met elke ochtend een heerlijk buffet (inclusief cava à volonté), gigantische, luxueuze kamers, een private health & wellness club waar je als gast gebruik van mag maken,…


De ontbijtruimte van het Hotel Des Indes in Den Haag
Hotel Des Indes, Den Haag

Oliebollen bij het ontbijt, een Nederlandse gewoonte met oudejaar

De prijs was er dan ook naar. Maar mijn man had de hotelovernachtingen geboekt bij wijze van nieuwjaarscadeau voor ons drieën, dus daarover hoor je me niet klagen. Het kwam ook wel goed uit dat we zo’n comfortabele kamer hadden, waarin we makkelijk met ons drieën konden slapen. De privéwellness was trouwens het ideale omkoopmiddel voor Lenno. “Als je braaf met ons de stad gaat bezoeken, mag je straks zwemmen in ons hotelletje.” En zelf hebben we natuurlijk ook genoten van de sauna en het stoombad.

Mijn tips als je (met kinderen) in Den Haag bent:

Lunch of koffie

Een gezellige koffiebar in de Denneweg. We gingen er op oudejaarsdag even chillen met een wit wijntje (het was tenslotte oudejaar) en een stuk chocoladecake. Je kan er ook ontbijten en lunchen, en aan de straatkant is er een klein terras waar je bij mooi weer kan mensen kijken.

Chocoladecake bij Peppermint

Een lunchplek net om de hoek van ons hotel, ook in de Denneweg. We aten er iets nadat we ’s middags hadden ingecheckt. Een sappige hamburger op een krokante ciabatta voor Lenno en een tomaten-paprikasoepje voor ons. Op de kaart zag ik ook veel omeletjes (met spinazie en feta, garnalen,…) staan. Lekker, verzorgd en heel vriendelijke bediening!


Lodewieck in de Denneweg


Meisje met de parel, bij Lodewieck in Den Haag 

Diner

Dit eetcafé profileert zich als een kindvriendelijke plek, en dat is het ook. Het goeie is dat je er ook zelf iets aan hebt. Het heeft het interieur van een authentieke bruine kroeg en je krijgt er eenvoudige maar superlekkere gerechten voorgeschoteld. Ook de gerechten voor kinderen zijn van zeer goeie kwaliteit. Lenno speelde zijn gepaneerde tongfilets met frietjes in een mum van tijd naar binnen, en wij genoten zo van de ribbetjes en de steak dat we nog een toetje van het huis deelden. En wat voor één… zooo lekker.


De Resident


Het dessert: soes 'De Resident' met roomijs en warme chocoladesaus

Een plek die niet per se op gezinnen mikt, maar omdat we er een ietwat afgezonderd plekje dicht bij een kleine speel-/tekenhoek kregen, zaten we er heel erg op ons gemak. Het concept is sharing (yep, origineel…) maar de gerechtjes waren wel lekker. Er is ook een uitgebreide cocktailkaart. Zo konden we eens zot doen terwijl Lenno zat te tekenen. Enige tegenvaller was de vrouw die ons bediende. Vermoedelijk een parisienne die per ongeluk in Den Haag was beland…


Cocktails bij Milu



Oesters om Nieuwjaar te vieren

Minihamburgertjes en frietjes voor Lenno


Het interieur bij Milu
Doen/bezoeken
  • Neem de trein: ideaal als je (zoals ik) een kind hebt dat simpelweg niet stil kan zitten.
  • Het Koninklijk Paleis en de Koninklijke Tuin: moet je – net als het Binnenhof en het Vredespaleis - gewoon gezien hebben, en in de tuin is er een moderne, speeltuinachtige constructie waar kinderen zich even kunnen uitleven.
Koninklijke tuin in Den Haag
Vredespaleis, Den Haag
  • Flaneren in de Denneweg: veel mooie, kleinere winkels. Onder andere zo’n klein, wanordelijk boekenwinkeltje zoals ik er eigenlijk zelf een zou willen hebben. Ik kocht er een boek voor Lenno (Iets over twee kindjes en enge geluiden in het bos. Hij is er zo bang van dat ik het nooit meer mag voorlezen…)
  • Shoppen in de Denneweg in Den Haag
  • Scheveningen met de tram: een rit van amper vijftien minuten en je staat in een heel andere wereld. Op nieuwjaarsdag was het er een drukte van jewelste, want dan vindt er een nieuwjaarsduik plaats. Een zee van oranje mutsen, stampvolle cafeetjes aan de zeedijk en hier en daar een laatkomer die nog snel even in het ijskoude water dook.
Na de nieuwjaarsduik in Scheveningen: oranje mutsen everywhere
Uitzicht vanaf de overdekte pier in Scheveningen
De dijk in Scheveningen

De overdekte pier


En er zijn natuurlijk ook enkele musea die je eigenlijk moet bezoeken als je in Den Haag bent – zoals het Mauritshuis, waar het Meisje met de parel hangt, of het Eschermuseum. Met Lenno zagen we dat niet zitten, maar het is een goeie reden om eens terug te keren naar Den Haag. De combinatie van die chique, statige gebouwen en die Hollandse gezelligheid, ik vond het wel iets hebben. En ik wil ook nog graag de high tea in het Hotel des Indes uitproberen, want die is naar verluidt legendarisch. Ik begin nu alvast te sparen…

maandag 19 december 2016

Madam Bakster: zondigen zonder schuldgevoel

Toen ik haar vorige maand vroeg of ze een column wilde schrijven voor de Xerius Kinderbijslagkrant – een nieuwe klant van ons schrijfbedrijfje copy-write.be -, had ik nog nooit van Madam Bakster gehoord. Het was ook niet zozeer omwille van haar taarten dat ik haar belde, maar wel omdat oprichtster Laura Verhulst dit jaar student-ondernemer van het jaar werd. Nog tijdens haar studies taal– en letterkunde startte ze namelijk haar eigen online bakkerij met gezonde, ‘guilt-free’ desserts. Bewonderenswaardig, en dus een artikel waard.

In plaats van geraffineerde suikers en dierlijke producten (zoals room of eieren) gebruikt Madam Bakster enkel natuurlijke en plantaardige ingrediënten als avocado, chiazaad, kokosbloesemsuiker, dadels, speltbloem, fruit, havermout en noten.
Nu ben ik eigenlijk niet zo’n hardcore gezondheidsfreak. En hoe hip dat tegenwoordig ook lijkt te zijn, ik heb vooralsnog geen enkele voedselallergie. Maar per toeval proefde ik een week later toch twee van Madam Baksters taarten.

Als afsluiter van de workshop Styling & Fotografie (waarmee ik mijn fotoskills op een aanvaardbaar niveau probeer te krijgen) werd ik namelijk getrakteerd op chocolade-tofu- en citroen-avocadotaart. Ongewone combinaties, vond ik op het eerste gezicht, maar de taarten zagen er best aantrekkelijk uit en ik was nieuwsgierig geworden.

Net als de meeste workshopdeelnemers ging ik eerst voor de veiligste keuze: de chocoladetaart.


Gezond? Misschien wel, maar het voelde alsof ik gewoon lekker aan het zondigen was. Stukje proeven van de avocadotaart? Ik twijfelde, maar fotografe Silvie verzekerde me dat ik niet teleurgesteld zou zijn. En inderdaad: de avocadotaart smaakte heel smeuïg en fris (en eigenlijk helemaal niet naar avocado).



Niet dat ik vanaf nu enkel nog guilt-free desserts ga eten, maar ik wil wél die andere 'ongewone' desserts eens uitproberen. Matcha-yoghurttaart, chocolade-mangotaart, een speltcupcakeje,… Why not? Ik weet nu ook waar ik taart ga bestellen voor het volgende kinderfeestje hier thuis. Want als iedereen gewoon kan mee-eten van dezelfde taart, hoef ik geen lactose- of glutenvrij back-upplan meer te voorzien voor kindjes met een voedselallergie. Lekker handig...

dinsdag 13 december 2016

Wollen truien uit Belsele

Op grijze herfstdagen hul ik me het liefst in een zachte wollen cardigan. Een heleboel handige blogsters breien zelf zo’n leuke oversized gilet, maar daar heb ik het geduld niet voor. Gelukkig zijn er mooie knitwear labels waar je zo’n wollen trui helemaal kant-en-klaar kan kopen. Laatst mocht ik voor een reportage een kijkje achter de schermen nemen bij een jong breigoedmerk in Belsele: Ramona C.


Foto's met dank aan gelegenheidsmodel de Kaartjesfee!

Vroeger wemelde het in die streek van breigoedfabrikanten. Een belangrijk deel van het Belgische modebreigoed werd in ateliers in en rond Sint-Niklaas geproduceerd. Maar door de hoge loonkosten en import vanuit Azië zijn die nu zo goed als allemaal verdwenen. Op enkele na dus …

De man achter Ramona C is Rudi De Bock. Breigoed is zijn passie én het vak waar hij al sinds zijn 12de mee bezig is. Toen de fabrikanten verdwenen in de regio, kreeg Rudi steeds minder werk. “Ik stond op mijn 53ste voor de keuze: mezelf omscholen en in een andere sector aan de slag gaan of zélf een breigoedatelier oprichten”, vertelt hij. “Mijn hart ligt in breiwerk en ik vond het zonde om alle knowhow die ik opbouwde, verloren te zien gaan, daarom koos ik voor dat laatste. Ik kocht enkele tweedehands breimachines en ging aan de slag. Het atelier is mijn speeltuin: hier kan ik me creatief uitleven.”


Ramona C ontwerpt en maakt wollen truien, vesten, cardigans, mutsen en sjaals voor vrouwen. En in de nabije toekomst komt er een beperkt aanbod met truien en sjaals voor mannen bij. Rudi en zijn vrouw Andrea doen alles zélf met heel veel passie en authenticiteit. Verwacht dus geen blitse catalogus of een hippe Instagram feed, maar wel o zo mooie en kwaliteitsvolle wollen truien, sjaals, ...

Hoe loopt die productie dan? Van woldraad tot trui ...

Rudi: “Alles begint met wol van topkwaliteit. Die koop ik in Italië, de bakermat van de spinnerijen. Ik start vanuit de creatie van een breisteek en kies dan bij de steek een passend model. De steek wordt geprogrammeerd in de breimachine. Die breit de verschillende delen van een trui of vest vervolgens op maat, eigenlijk zoals je met de hand breit. Wij knippen dus nooit in het breigoed en hebben daarom geen restjes of afval. Het is een ecologische manier van werken.”

Nadien worden de onderdelen van de trui gewassen in een huishoudwasmachine, zoals thuis. Er komen dus geen industriële wasmachines of agressieve producten aan te pas, enkel regenwater en Woolite. Dan gaan ze in de droogkast op een lage temperatuur. “Zo heeft de wol op voorhand zijn behandeling gekregen en krimpt je trui niet meer als je die thuis wast”, aldus Rudi. Ten slotte worden de onderdelen handmatig gestoomd en met de linkmachine aan elkaar genaaid.

Ik was behoorlijk onder de indruk van het hele proces in het atelier. Inspirerend en mooi, hoe twee mensen zo vastberaden tegen de stroom in durven te gaan en kiezen voor klein, ambachtelijk en 100% made in Belgium. Ramona C heeft er een fan bij!






dinsdag 29 november 2016

VOS: verfijnd lunchen met vriendinnen

Eten, drinken, kletsen, jacuzzidobberen: gemeenschappelijke interesses zijn de basis van elke duurzame vriendschap. Je moet er dus af en toe tijd voor maken. Anderhalve week geleden trok ik daarom met vier vriendinnen naar VOS voor een lunch met cava (dat hoort erbij als een van de vriendinnen jarig is), om nadien alles weer uit te zweten bij Aquasense in Oostakker.

Het was niet de eerste keer dat ik plannen maakte om bij VOS te gaan eten, maar ik was er nooit eerder geraakt. (Vooral omdat het wat buiten het stadscentrum ligt en ook niet op mijn weg daar naartoe.) Toch is VOS een omweg waard, zeker bij mooi weer, want dan kan je eten op het mooie binnenterras. In november is dat natuurlijk iets te fris, maar ook binnen is het aangenaam zitten: veel licht, open keuken, voldoende ruimte tussen de tafels,…

Binnentuin tussen de koffiebar vooraan en het restaurant achteraan

Het interieur van restaurant VOS: licht, ruim, warm
De open keuken
Op de kaart staan verschillende gerechten om te delen. "Origineel - not!", dacht ik dus eerst. Want tegenwoordig moet je overal food sharen waardoor ik - zeker als ik met een groter gezelschap uit eten ga - met honger terug naar huis keer (hoe haal je in vredesnaam vijf volwaardige happen uit één miezerige makreel met een flinterdun streepje saus, het blijft me een raadsel…). We besloten dan maar genoeg te bestellen – drie hapjes vooraf en álle vegetarische gerechten – en als dat niet genoeg was, konden we onze honger altijd nog stillen met een dessert.

De ober moet de lichte paniek in mijn ogen gezien hebben, want de porties waren zo royaal dat er na ronde vier al sprake was van lichte transpiratie. Elk gerecht verscheen in minstens twee kommen op tafel en brood was er ruim voldoende.
Bij de afrekening bleek waarom: we hadden elk gerecht in drievoud gekregen omdat we met z'n vijven waren. Dat loste natuurlijk wel het sharing-probleem op, maar de drie pintxos en vier hoofdgerechten waren daardoor wat te veel van het goede. Met een tweetal pintxos en een gerecht of twee heb je denk ik wel voldoende voor twee personen (en betaal je ook al vlot 25 euro per persoon…).

Het lekkerste pintxos-gerechtje: pan con tomate met stracciatella (geen roomijs, maar een soort burrata – 14 euro). Very very good...

Pan con tomate, stracciatella en de gegrilde padronpepertjes
Mijn favoriet van de vegetarische kaart: ravioli – ricotta – salie - hazelnootboter (18 euro). Lekker vettig, maar smelt op de tong.

Ravioli met ricotta, salie en hazelnootboter
Bestelden we ook: roasted nuts ‘VOS’ (5 euro), gegrilde padronpepertjes (6 euro) gegrilde jonge prei met romanesco en amandel (14 euro), vijgen, Deense feta, peperkoek en honing (14 euro), stracciatella, trompette de la mort en aardpeer (19 euro).

Gegrilde jonge prei met romanesco en amandel
Stracciatella, trompette de la mort en aardpeer
Vijgen, Deense feta, peperkoek en honing
Allemaal gerechten met uitgesproken smaken en zeer verfijnd, en dus overwegend zijn geld waard. Zolang je maar weet wat en vooral hoeveel je moet bestellen.

vrijdag 4 november 2016

Bakken met kleuters




Toen ik zelf klein was, vond ik bakken een van de allerleukste bezigheden. Mijn zus kreeg ooit ‘Het bakboek voor kinderen’ (Deltas uitgeverij) en dat werd onze bijbel in de keuken. De boter- en zandkoekjes uit dat boek maakten we ontelbare keren. Maar ook cake en pannenkoeken stonden vaak op het programma. 

De liefde voor het bakken - en het smullen nadien - zit er nog altijd in. Nu ik zelf twee dochters heb, geef ik die natuurlijk maar al te graag door. Een perfect bakproject met kleuters is een cake. En dan grijp ik meestal terug naar een klassieker, namelijk het recept uit het seventies kookboek van de Boerinnenbond. Ik word trouwens altijd een beetje nostalgisch als ik daarin blader en de foto’s zie van koude schotels met perzik en tonijn of zo'n klassieke garnalencocktail. Dan zie ik meteen weer dat matrozenpakje voor me waarin ik mijn communie deed ;-).

Maar terug naar de cake van de Boerinnenbond dus. Laatst maakten wij de cake met chocolade of  de ‘gemarmerde cake’. Ik doe er altijd zowat een vierde minder suiker in dan in het recept staat en dat is nog méér dan zoet genoeg.

Dit heb je nodig: 4 eieren, 160 gram suiker, 200 g zelfrijzende bloem, 140 g zachte boter, 1 pakje vanillesuiker.

Zo maken wij het: 
Meng de boter met de suiker en de eierdooiers tot een lichte, homogene massa. Voeg geleidelijk de gezeefde bloem toe en meng er daarna voorzichtig het stijfgeklopte eiwit onder. Giet tweederde van de cake in de bakvorm. Voeg bij het resterende derde deel twee lepels cacao of een reep gesmolten chocolade. Giet de chocoladedeeg boven de witte deeg in de vorm en meng lichtjes met een vork. Bak ongeveer 45 minuten in een voorverwarmde oven op 150-170 graden. 







Nog vier tips bij het bakken met kleuters:

  1. Zet alle ingrediënten, de kommen en de weegschaal op voorhand klaar. Kleuters hebben geen geduld en voor je het weet liggen de eieren op de grond terwijl jij nog snel de suiker uit de kast haalt.
  2. Verdeel de taakjes op voorhand: kind 1 giet de bloem, kind 2 de suiker, kind 1 roert, enz. Zo vermijd je geduw en getrek, en dus extra gesmos.
  3. Zet alles op een grote tafel en voorzie twee stoelen of trapjes zodat beide kinderen evenveel zien en even goed bij de kom kunnen. Ik heb als driejarige ooit zelf mijn hand verbrand toen ik wilde steunen op het kookvuur in een poging om dichterbij de actie te zijn. 
  4. Laat ze zo veel mogelijk zelf doen. Kato (5) giet, weegt, roert en kan intussen overweg met de mixer, Lora (2,5) breekt eitjes, scheurt zakjes vanillesuiker open … De eerste keren loopt dat weleens fout, maar voor kleuters is het zo veel leuker als ze zelf mogen proberen. En oefening baart kunst… uiteindelijk;-) 

Wat zijn jullie favoriete recepten/bakboeken voor kinderen?

woensdag 2 november 2016

De sjaals van La Femme Garniture en Sterk Werk (6/11)

Een paar keer per jaar spreek ik af met mijn twee 'oude' hartsvriendinnen Nathalie en Sophie voor een dagje intens bijkletsen. (Nath en Fie voor de vrienden. En ze zijn he-le-maal niet oud, we kennen elkaar gewoon al heel lang.) Die dag begint meestal met een lunch, daarna shoppen we wat en we eindigen met een aperitief en een diner. Winkelen is dus niet de hoofdzaak, al zou je dat niet altijd zeggen als je Nath haar buit van de dag bekijkt ;) En toegegeven, ik koop ook weleens een kleinigheidje...
Antwerpen was dit keer ons shoppingtarget, al raakten we er - vanwege een uitgelopen maar lekkere lunch bij Ferm in Keerbergen - niet veel verder dan de stock sales van A.F. Vandevorst en Atelier 11, en de winkels in de omgeving van de Kloosterstraat. Daar tikte ik deze sjaal van merinowol (85 euro) van La Femme Garniture op de kop in de Made by Hand designer shop, een kleine maar fijne winkel in de Korte Vlierstraat.





(De foto's zijn trouwens het - nog niet helemaal perfecte - resultaat van een workshop fotografie en styling van Silvie Bonne fotografie en Mino Paper Sweets. Met dank aan Kaartjesfee Nele om op te treden als gewillig model!)

Ik kende La Femme Garniture eerlijk gezegd niet, maar ontdekte daarna dat er een Belgische ontwerpster achter zit. Alle sjaals (en plaids en dekens, want die maakt ze ook) worden bovendien in ons land gemaakt. Helemaal verantwoord en zo :) Ook in Gent worden de sjaals in verschillende winkels verkocht, en zondag vind je ze blijkbaar ook op Sterk Werk, een verkoop georganiseerd door verschillende Belgische ontwerpers. De ideale gelegenheid om alvast enkele mooie, originele en verantwoorde kerstcadeautjes op de kop te tikken (onder andere ook de mooie juwelen van Fleurfatale!) Allen daarheen, op 6 november van 10u30 tot 18u bij LikeBirds in de Eskimofabriek.